Wednesday, March 13, 2013

Beleef de Bollenstreek

Gisteren was ik bij de opening van het toeristisch seizoen van de Bollenstreek. Dat was per ongeluk, omdat ik dacht bij een bijeenkomst van de Katwijkse Ondernemersvereniging te zijn. Dat kan gebeuren. Wat al die vooral mannelijke ondernemers met donkere pakken in de zaal met toerisme te maken hadden was mij niet duidelijk. En er was een overdreven vrolijke presentatrice in een zuurstokroze broekpak van Vögele-kwaliteit die zichzelf erg leuk vond. Het was een beetje een rare bijeenkomst.

Die bijeenkomst werd geopend door de roze mevrouw die het nummer Cabaret van een Nederlandse tekst had voorzien, en als een ware, maar onbekende diva de trappen van de Theaterhangaar op voormalig vliegkamp Valkenburg afdaalde. Daarbij vlijde ze zich ook her en der op de mannenschoten neer. Daarna kwamen onder het motto 'Beleef de Bollenstreek' allemaal donkere pakken van middelbare leeftijd en ouder zeggen dat iedereen moest samenwerken om de streek op de kaart te zetten. Dat is hard nodig. Want waar de Bollenstreek in de jaren zestig en zeventig nog de zesde van 24 toeristische regio's in Nederland was, is ze nu zielig afgezakt naar de zestiende positie. Het trieste decor van een paar armetierige narcissen in kisten moest dat vast en zeker visualiseren. Samenwerken dus, zeiden de mannen van stichting Beleef de Bollenstreek. Ook de mannen van de sponsorende bank vonden dat iedereen moest samenwerken.

Toen kwam er een rijtje burgemeesters, en die vonden dat iedereen vooral moest samenwerken. Dat vond ook de directeur van de Theaterhangaar, die bovendien vertelde dat er nu 1 miljoen kaartjes voor Soldaat van Oranje waren verkocht. Genereus stelde hij vijf vrijkaartjes beschikbaar onder het publiek, en een kwam echt toevallig terecht bij de directeur van de Noordwijkse busonderneming die veel mensen naar Soldaat van Oranje vervoert. Ook een jongeman die had meegewerkt aan de totstandkoming van een app voor Beleef de Bollenstreek kreeg zo'n kaartje. Hij was daarmee de enige man zonder pak op het podium.

Ah, de app. Die zou ik bijna vergeten. Beleef de Bollenstreek heeft een mooie app laten maken, waarmee je op de smartfoon precies kunt zien wat er allemaal in de streek is te beleven. Die app was het hoogtepunt van de avond. Er was ook een heel mooi en flitsend reclamefilmpje gemaakt om die app onder de aandacht te brengen. Maar waar gaat dat filmpje straks getoond worden? Het was natuurlijk preken voor eigen parochie in de zaal, maar het is vast en zeker te duur om dat filmpje in een STER blok uit te zenden. "Maar u moet wel allemaal uw best doen om die app te vullen, hoor," zeiden de mannen van Beleef de Bollenstreek. Want zonder content, geen app natuurlijk. Die app is er nu alleen nog voor iPhone, voegde de mevrouw in het roze daaraan toe. Maar dat had ze echt fout, want de Android-versie is ook klaar, zei een van de mannen in donker pak. Het zou bepaald niet de enige vergissing zijn die de erg enthousiaste mevrouw maakte. Maar dat heb je als je de Bollenstreek beleeft.

En die streek moet over zijn eigen grenzen heen kijken om een toeristisch aantrekkelijk product te bieden. Daarom werd ook Katwijk tot de Bollenstreek gerekend, zo werd gezegd. Want om die Theaterhangaar en de 1 miljoen verkochte kaartjes voor Soldaat van Oranje kun je niet heen natuurlijk. Wassenaar met mega publiekstrekker Duinrell werd echter niet genoemd. Ook Heemstede met de Linnaeushof niet. Maar Leiden wel. Want het cultuuraanbod van Leiden is een waardevolle aanvulling op het toeristisch plaatje van de Bollenstreek. Daarom was Leiden zelfs officieel uitgenodigd om aanwezig te zijn. "Wat kan Leiden de Bollenstreek toeristisch allemaal bieden?" vroeg de zuurstokroze mevrouw aan Jos Wienen. “Ik ben burgemeester van Katwijk," antwoordde Jos naar waarheid. "Oh, is er soms iemand van Leiden aanwezig?" riep de mevrouw toen. Maar er was helemaal niemand.

Toen was het tijd voor de koningin van de Bollenstreek. Heeft u ooit wel eens van haar gehoord? Ik ook niet. Maar daar kwam ze aan de arm van Jan Slagter de trap afgedaald. Van wie, zegt u? Ja, inderdaad, Jan Slagter van omroep MAX. Wat hij met de Bollenstreek te maken heeft? Hij vertelde het zelf. Jan woont in Zoetermeer, en komt graag in de Bollenstreek. En MAX gaat de beide bloemencorso's uitzenden. Het woord 'flower parade' werd daarbij vermeden. Zoals viel te verwachten had de koningin van de Bollenstreek weinig te zeggen. "Vooral samenwerken," drukte ze iedereen op het hart. Alleen Jan Slagter bleek de enige inspirerende woorden van de manifestatie te kunnen laten horen, dat dan weer wel. Hij riep iedereen op om de Bollenstreek meer streekeigen producten te geven, en om straks na afloop massaal te gaan twitteren met #Bollenstreek, zodat de Bollenstreek 'trending topic' zou kunnen worden. Zoiets hadden de andere donkere pakken nog niet gezegd.
"Ik heb het gevoel dat ik in een show van SBS6 terecht gekomen ben," zei mijn buurman tegen mij. Was het maar waar, dacht ik. Gerard Joling zou er misschien nog iets van hebben gemaakt.

Wednesday, March 6, 2013

Het dak eraf!


Vandaag ging het dak eraf. Niet echt natuurlijk, het ging naar beneden. Voor het eerst in 2013. Nog nooit zo vroeg open gereden, maar het was dan ook nooit zo vroeg in het jaar zo zacht. Wie eenmaal open heeft gereden, wil niet anders meer. Althans, niet in het open seizoen. Natuurlijk, in de ogen van velen ben je een patser. Vrouwen halen de neus voor je op. Maar goed. Die mensen rijden allemaal liever met de ramen potdicht en zomer en winter met de airco aan – onnodig extra brandstof slurpend en CO2 producerend.

Nederlanders doen altijd zo neerbuigend over iedereen die zich niet naar de norm voegt. De middelmaat is bij ons de lat geworden. Bevestiging vind je door je aan te passen aan je sociale omgeving. Daarom zijn we het land van de grijze muizen geworden. En grijze muizen rijden niet met het dak open. Die rijden in zwarte leasebakken die ze dragen als een uniform. In stationwagens met fietsendragers. In SUV's om over verkeersdrempels heen te komen. Natuurlijk, ze roepen om het hardst dat ze zich niet storen aan wat anderen vinden. En quasi gegeneerd worden de letters 'otje' geplakt als ze over hun 'auto' spreken, die ze natuurlijk 'bijna nooit gebruiken'. Om de een of andere reden willen ze wel laten weten dat ze iets hebben dat ze eigenlijk gênant vinden om te gebruiken. Ach, niets menselijks is mensen vreemd. Maar zou het niet mooi zijn als mensen gewoon zelfbewust uitkomen voor wat ze willen? Een land vol individuen in plaats van conformisten?

Vandaag ging het dak er af, en de enigen die hun duim omhoog steken zijn kinderen die nog niet overgoten zijn met de saus van grote grijze eenvormigheid. Ik heb mij erbij neergelegd.

Zie ook:

Topless


Today, the top went down. The first topless drive in 2013. Never before that early in the season, but then temperatures were never that mild as this year. If you ever had the chance to drive a convertible car, you are probably hooked. Granted, in the eyes of many you are bruiser. Women do not look at you. Ah, well. These people all prefer to drive windows closed and climate control permanently switched on, come winter and summer. Who cares about less mileage and extra CO2 emissions?

The Dutch can be very presumptuous regarding anyone who do not comply with greatest common divisor. You confirm yourself by adjusting to your social framework. That's why this country has grown into a land of grey mice. And grey mice do not drive with the top down. They drive black and leased company cars and wear them like a uniform. They drive stationwagons with bike racks. SUV's to master speed bumps. Of course, I know, they claim that they absolutely do not care about what other people think of them. At the same time the talk about their 'small' car, that they obviously 'hardly ever use'. For some reason they feel the need to stress that they own something that they are ashamed of using. They are almost human. But wouldn't it be nice if people were not afraid of expressing themselves? To live in a country of individuals instead of conformists?

Today, the top went down, en the only ones who stick their thumbs up are kids, who are not yet covered with that sticky sauce of grey uniformity. So be it. I have accepted.

Also:

Tuesday, March 5, 2013

Living on the edge

Close your eyes, spread your arms and turn around. Feel the tall grass touch your body. Open your eyes, and look over the fields. See the distant church steeple, the windmill and the roofs of a small village. Close your eyes again, spin around once more and open them again. You see the trees, the edge of small forests between wheat fields and farmlands. It's a dream. No, it's not, it could be real. But not for me. I live on the edge. Literally. I live on the coast. 


People envy me. I live near the shore of the North Sea, in a seaside town in a small northern European country. Living on the coast, on the waterfront, is for many the ultimate location to settle down. The sounds of the waves, the cries of the gulls, that do not contain much music, but that are so unmistakeably connected to life near the shore line. The crisp fresh air, culminating in thundering storms when low pressure winds come ashore, the endless walks along the beach when the wind settles down. This is how people define their own imaginative paradise on the coast.

The sea and the beach have almost magical powers for many people who live here. It is a emotional life source. Many problems have been solved, or looked far less challenging after a walk on the beach. They say that the beach never looks the same. So it may be. But I see sand and water. And apart from swimming just a few meters into the direction of England, it never gets you anywhere.

The sea and the beach never got under my skin. My relation with the sea is ambiguous. You know it's there and you would not want it any other way. It's where you go when you have been away. At the same time, the North Seas irritates me. It limits my radius, it keeps me confined in a narrow north to south corridor, close to the dreary streets of my characterless town, with the urbanized and heavily populated Leiden area to the east of me. I feel trapped. Already as a young boy I opened up when I saw the emptiness of fields around me. The endless possibilities in every direction fascinated me. And it never lost that appeal. A slight touch of Jack Kerouac, even though the kid never heard of him, and later suppressed all wild thoughts that might haven taken him to an adventurous life and substituted that for a rational living?


No matter what, there are few things I like more than pointless walking, riding or driving around without any master plan and let myself be surprised where I end up. My sister comes to the rescue here. She lives in a rural and forested area in the southern part of the country, where you still can get lost wandering around over narrow country lanes in any direction you want. Where church towers are your focal point and where you find yourself crossing the Belgian and Dutch border various times without knowing. There are more places, not far from home that, in a modest way, can help to fulfill that odd desire for the unknown. The area around the charming and small Germany town Bad Bentheim and the Teuton Forest, or the Teutoburger Wald as its German name is, somewhat more east into the country of our Eastern neighbors, never fails to bring me surprises too. I can get my dose of Wanderlust, but I need to drive a few hours for that. And so I do. Because I want to dance in the fields with my eyes closed and run to all corners of the wind.

Saturday, March 2, 2013

Geen 17 miljoen voor een bibliotheek!


De bibliotheek Katwijk is zielig. Ze hebben daar te weinig ruimte. De medewerkers hebben het koud. En dus willen ze 17 miljoen euro voor een nieuwe vestiging, en de gemeenteraad lijkt akkoord te gaan. Obsceen, in deze tijd. Getuigt van een totaal gebrek aan maatschappelijk fatsoen en realiteit bij zowel bibliotheek als gemeente. Afgezien dat de plannen amateuristisch en achterhaald zijn, speelt er dit: de gemeente is straks verantwoordelijk voor de uitvoering van de AWBZ, maar krijgt daar nog maar 25% van het huidige budget voor. Driekwart van de zieken, ouderen en gehandicapten die nu via de AWBZ hulp krijgt, valt straks buiten de boot. Maar de bibliotheek krijgt 17 miljoen. Een puur prestige project voor een bibliotheek die zich daarmee buiten de sociale realiteit plaatst. En reken maar dat we dit tot mislukken gedoemde project in de OZB zullen gaan terugzien. Daarom mijn oproep aan alle inwoners van Katwijk: STOP dit waanzinnige JSF/bibliotheek project!