Wednesday, April 30, 2014

Dreun




(English version here)
Vandaag is het precies een maand geleden. Ik liep keihard met gebogen hoofd tegen een deurpost. Gevolg: een bijna zware hersenschudding. Zo loop je, zo zit je op de grond. Was ik maar niet zo principieel. Want het is mijn overtuiging dat we allemaal aan een betere wereld kunnen bijdragen die mij heeft gevloerd. Want ik ben om milieuredenen principieel tegen huishoudelijke apparaten als afwasmachines en droogautomaten. En dat is nu als een boemerang op mijn hoofd teruggekomen.


De was hing aan de deur te drogen. Ik boog mijn hoofd voor de was, want ik moest daar onderdoor. Dat je dan ook recht onder de was moet doorlopen, moet me om de een of andere redenen zijn ontgaan. Of het moet dat badlaken zijn geweest, waar alleen een geoefende limbodanser onderdoor zou kunnen. In elk geval stapte ik opzij, en knalde met mijn gebogen hoofd keihard tegen de hoek van de deurpost. Het was mis, dat voelde ik direct. Mijn eerste hersenschudding.


Ik heb gelukkig weinig ervaring met ongelukken. Een gescheurde achillespees is het ernstigste wat mij is overkomen – nota bene terwijl ik een sprintje trok om door de kantoorgang naar het toilet te gaan. En ik heb in mijn studententijd op de tennisbaan mijn enkel eens zo keihard gekneusd, dat mijn vader een stationwagen moest regelen om mij, inclusief fiets, op te halen. Dat was het wel zo'n beetje.

Vooropgesteld, er zijn mensen met veel ernstigere problemen. Ik wil mij absoluut niet met hen vergelijken. Maar een hersenschudding is heel vreemd. Je voelt je niet ziek, maar je kan vrijwel niets. Je staat op, gaat douchen, kleedt je aan, maakt het bed op, en je bent uitgeput. Je loopt, maar je merkt dat je niet sneller dan met een derde van je normale gang door de wereld gaat. Slapen, dat kan je de hele dag. Lezen gaat drie bladzijden van een Marten Toonder boekje, en dan is het genoeg. Foto's scrollen op je laptop? Kijk de andere kant maar op. Concentratiestoornissen van een magnitude die je niet eerder hebt meegemaakt. Dit stukje tikken kostte moeite. Twee luid pratende mensen? Je zou bijna een ongeluk begaan, maar dan realiseer je dat zelf al het slachtoffer van een ongeluk bent.

Dit betekende drie weken niet werken. Dat is een hard gelach voor een zelfstandig ondernemer. Inmiddels ben ik halve dagen op kantoor actief, maar o wee, als je een beetje teveel doet, dan ga je de volgende dag ongenadig voor de bijl. Zes weken tot twee maanden, zei de dokter. Dat blijkt te kloppen met wat mensen in mijn omgeving mij vertellen, die het ook hebben meegemaakt. Behalve mijn nichtje dan natuurlijk, die na een zware hersenschudding vier dagen later al weer fluitend aan het werk was.

Mensen zien niks aan je. Oh, hij heeft z'n hoofd een beetje hard gestoten of zo. Niks ernstigs aan de hand. Toen ik afgelopen februari met de griep thuis zat, kreeg ik meer beterschapswensen dan nu. Alleen een paar goede vrienden informeerden nu naar m'n situatie. Mischien moet ik mijn gezicht gewoon maar in een klagelijke grimas vertrekken?

Dus, kent u iemand in uw omgeving die worstelt met de naweeën van een hersenschudding? Je ziet niets aan ze. Maar hou ze even uit de wind. Want het valt niet mee.

2 comments: