Sunday, April 10, 2016

Een vrouwonvriendelijk verhaal

 

“Het spijt me van het lawaai. Maar ik denk dat ze wel gauw weer naar huis gaan,” aldus de eigenaresse van een tot theehuis omgebouwde boerderij ergens in Midden Delfland. Niet dat ik ook maar ergens over had geklaagd, maar ze had er zelf kennelijk ook genoeg van. Zij doelde op een groep van acht tot tien jonge vrouwen, die zich tegoed deden aan de grootste gruwel die de horeca de afgelopen jaren heeft voortgebracht: de high tea.

Er bestaat een nieuw soort Jonge Vrouwen. De High Tea-ers. Wie niets meer kan bedenken, gaat aan de high tea. Want zo stond dat in de Viva, in print of online. Zet een groep jonge vrouwelijke twintigers bij elkaar die tegenwoordig nog maar amper de 'r' kunnen uitspreken, geef ze thee met scones en het eind is zoek. Een nieuw menselijk ras is ontstaan, een gestileerde versie van de lallende jonge mannen in een bar. Jonge vrouwen tussen de 20 en 30 jaar nemen het publieke domein over. Ze hebben geen begrip voor de mensen om hen heen, want die bestaan gewoon niet. Vooral niet wanneer ze in een groep verkeren. Ze lijden dan aan een spontane autistische aanval. Ze zijn luidruchtig. Ze drinken muntthee of latte macchiato, de eigentijdse vrouwendrankjes bij uitstek. Ze lachen keihard. Ze praten allemaal tegelijk. Ze hebben het over collega's en werk of over hun vrienden waar ze nu een middag van zijn verlost. Dat er ook nog anderen zijn die in alle rust van hun lunch willen genieten, gaat er bij hen niet in. De rokers zijn de horeca uitgegaan, de high tea-ers kwamen erin.


Nu zijn de Jonge Vrouwen niet alleen in hun autistische vaardigheden. Hun rolmodel is de Vrouw van Zekere Leeftijd, zeg 50+, en dan met name het type witgrijs haar en geen make-up, maar wel gehesen in strakke jeans, kekke laarsjes en kleurige shawls. Want ze willen met hun kleding wel graag met hun dochters concurreren waardoor je het 'hinten Lyceum, vorne Museum' effect krijgt, zoals de Duitsers dat zo treffend omschrijven. En die vrouw staat dan voor je bij de kassa van Albert Heijn. “Dat is dan 28 euro,” zegt de kassamedewerker m/v. Maar dat negeert ze. Want eerst moet de Vrouw van Zekere Leeftijd uitgebreid en op haar dooie gemak de boodschappen in de tas stoppen. Pas daarna komt de portemonnee tevoorschijn, en begint er een secuur ritueel waarbij het geld gepast bij elkaar wordt gezocht - om de een of andere reden pint de Vrouw van Zekere Leeftijd niet - maar dat lukt natuurlijk nooit. Pas nadat ze de bankbiljetten heeft overhandigd en het wisselgeld in ontvangst heeft genomen realiseert zij zich dat zij de koopzegels is vergeten. Dus moet er weer geld worden gezocht. Inmiddels is de rij achter haar tot aan het vriesvak gegroeid. Maar dat ziet ze niet. Waarom wordt er toch altijd beweerd dat vrouwen zo goed zijn in multitasken? Het is in elk geval een eigenschap die aan de kassa spontaan verdampt. Als de koopzegels zijn overhandigd, klopt vervolgens de kassabon niet. Want er is altijd wel iets in de bonus, waarvan ze de korting niet op de bon kan terugvinden. Het is dan natuurlijk altijd gewoon het verkeerde product dat de ze in haar kar heeft gelegd. Wie heeft er ooit een man dit allemaal zien doen?

Terug naar de Jonge Vrouwen. Sinds jaar en dag waren zijn zij een zeldzaamheid in onze Nederlandse sauna's. Waar jonge Duitse vrouwen nooit ook maar het minste probleem mee hebben gehad, was voor hun Nederlandse seksegenoten een no-go area. Totdat iemand in het saunawezen op het lumineuze idee kwam om een sauna geen sauna, maar een wellnesscenter te noemen. En zie, bij bosjes drommen ze nu naar binnen. Dat kan voor mannen weliswaar een verrijking van het saunalandschap zijn, mits aan de juiste voorwaarden wordt voldaan, maar zij zijn een regelrechte ramp als ze bij de receptie voor je staan. Dan maakt hetzelfde autistische gedrag dat ik eerder omschreef zich van hen meester. De vriendinnen, zussen, collega's of wat hun onderlinge relatie ook mag zijn, gaan altijd om de een of andere reden op een gezamenlijke rekening naar binnen. Bij het afrekenen gaat het dan helemaal fout. De rekening moet worden gesplitst. Die wordt uitgebreid bestudeerd. Ze snappen het niet. Het is niet duidelijk. Dit klopt niet. Oh, het klopt wel. Voor alle Jonge Vrouwen in het gezelschap hetzelfde scenario. Onderwijl vult de gehele receptieruimte zich met andere vertrekkende gasten die ook willen betalen, of met nieuwe bezoekers die graag naar binnen willen. Maar dat zien ze niet. Ze zien alleen die onbegrijpelijke rekening.

Maar het kan nog erger. Onlangs waren mijn jonge neef en ik getuige van de overtreffende trap van de egocentrische vrouwelijke kassa-attitude. Niet bij het afrekenen, maar al bij binnenkomst. Twee Jonge Vrouwen hadden een of ander arrangement geboekt. Met esoterische massages en chocolade- en rozenblaadjesbehandelingen ongetwijfeld. Een man gaat naar binnen, trekt zijn kleren uit en gaat zitten zweten. Punt uit. Maar zo eenvoudig is dat niet voor de Jonge Vrouwen. Het is een lifestyle ervaring waarvan ze bij de receptie uitgebreid moeten weten hoe alles in z'n werk gaat. Deze sauna, excuus wellnesscentrum, organiseert zelfs rondleidingen voor de Jonge Vrouwen, maar dan moet je natuurlijk eerst wel binnen zijn. De receptieruimte liep vol. Het demonstratieve gezucht van mijn neef hoorden ze niet, het draaien van z'n ogen zagen ze niet. Als vader van drie jonge kinderen is hij daar zeer bedreven in, maar de Jonge Vrouwen zijn spontaan audiovisueel gehandicapt voor alles wat er achter hen gebeurt. Uiteindelijk leken ze voldoende geïnformeerd en kochten ze nog twee flesjes water, de standaard accessoire van dit type vrouw. Maar nadat ze tot opluchting van de schare wachtenden eindelijk klaar leken te zijn, draaiden ze zich met de flesjes in de hand toch nog weer om. "Wat voor gebak kunnen we eigenlijk kiezen bij de koffie, want dat zit toch in het arrangement?” De andere bezoekers wachtten met spanning het antwoord van de receptioniste af. Dat was vriendelijk, maar afgemeten en haar irritatie werd professioneel verhuld. “Dat kun je echt beter gewoon in het restaurant vragen.” Waar hebben we deze gesel toch aan verdiend?

No comments:

Post a Comment