Thursday, April 21, 2016

Luiaards, ijdeltuiten en non-valeurs - ofwel, de Katwijkse collegepartijen



Wie nu alvast twijfelt of hij of zij bij de komende raadsverkiezing wel of niet gaat stemmen, hoeft alleen maar te kijken naar de vergadering van de gemeenteraad van 14 april. Een duidelijker stemadvies, en dan nota bene van een gemeenteraad zelf, kun je je amper voorstellen.

 
College en fracties van CDA, CU en SGP zijn woest op de oppositie.
Die heeft gepaste maatregelen genomen om veilig het gemeentehuis te bereiken.

Een minderheid van de raad, oftewel de voltallige oppositie, deed waarvoor het was gekozen, en kwam tot de conclusie dat onze gemeente wederom is gezegend met een aantal tekortschietende wethouders. Zulke mensen stuur je naar huis. Maar de meerderheid van de raad, toevallig net die fracties die het college steunen, vergat dat de maandelijkse toelage is bedoeld om te laten zien dat je je ook echt van je taak kwijt. In plaats daarvan kozen deze raadsleden ervoor om hun geweten en integriteit te verkwanselen voor het pluche waarop zij zitten, en dat zij er vooral zijn om om hun wethouders te behagen en het partijbelang te laten prevaleren boven dat van de gemeente en haar inwoners. Daarbij vegen zij de billen af met de principes van het duale stelsel, dat is bedoeld om een gepaste afstand te creëren tussen raadsleden en college.

Vooral wethouder Knape is zwaar in de fout gegaan. Nog niet eens vanwege zijn onvermogen om goed leiding te geven aan zijn ambtenaren, maar vooral ook omdat hij zich achter hen verschool. Dat is een politieke doodzonde, die niet zonder gevolgen mag blijven - tenminste niet als je een raad hebt die niet in meerderheid de andere kant op kijkt als het om de consequenties gaat. Nieuwe wethouders die met de bezem door het ambtenarenapparaat gaan, dat is wat Katwijk nodig heeft. Maar Knape hield ook niet de eer aan zichzelf. Zijn politieke ijdelheid won het van zijn politieke waardigheid. Wat is het toch met portefeuillehouders dat zij zo moeilijk afscheid kunnen nemen van hun positie, terwijl zij toch grof in de fout zijn gegaan?

De houding van het CDA is misschien nog wel te begrijpen. Hun wethouder Van der Spijk zit nog maar kort op zijn post, en Knape weg, dan ook Van der Spijk weg. Maar dat zou Van der Spijk's voorganger Willem van Duijn natuurlijk in een lastige positie brengen. Kritiek op de wellicht nog steeds echte baas van CDA Katwijk is in deze fractie ondenkbaar. Vooral ook omdat hijzelf van die fractie deel uitmaakt. Kortom, deze raad heeft nu al in een vroeg stadium een omonwonden stemadvies afgegeven.

Sunday, April 10, 2016

Een vrouwonvriendelijk verhaal

 

“Het spijt me van het lawaai. Maar ik denk dat ze wel gauw weer naar huis gaan,” aldus de eigenaresse van een tot theehuis omgebouwde boerderij ergens in Midden Delfland. Niet dat ik ook maar ergens over had geklaagd, maar ze had er zelf kennelijk ook genoeg van. Zij doelde op een groep van acht tot tien jonge vrouwen, die zich tegoed deden aan de grootste gruwel die de horeca de afgelopen jaren heeft voortgebracht: de high tea.

Er bestaat een nieuw soort Jonge Vrouwen. De High Tea-ers. Wie niets meer kan bedenken, gaat aan de high tea. Want zo stond dat in de Viva, in print of online. Zet een groep jonge vrouwelijke twintigers bij elkaar die tegenwoordig nog maar amper de 'r' kunnen uitspreken, geef ze thee met scones en het eind is zoek. Een nieuw menselijk ras is ontstaan, een gestileerde versie van de lallende jonge mannen in een bar. Jonge vrouwen tussen de 20 en 30 jaar nemen het publieke domein over. Ze hebben geen begrip voor de mensen om hen heen, want die bestaan gewoon niet. Vooral niet wanneer ze in een groep verkeren. Ze lijden dan aan een spontane autistische aanval. Ze zijn luidruchtig. Ze drinken muntthee of latte macchiato, de eigentijdse vrouwendrankjes bij uitstek. Ze lachen keihard. Ze praten allemaal tegelijk. Ze hebben het over collega's en werk of over hun vrienden waar ze nu een middag van zijn verlost. Dat er ook nog anderen zijn die in alle rust van hun lunch willen genieten, gaat er bij hen niet in. De rokers zijn de horeca uitgegaan, de high tea-ers kwamen erin.

Nu zijn de Jonge Vrouwen niet alleen in hun autistische vaardigheden. Hun rolmodel is de Vrouw van Zekere Leeftijd, zeg 50+, en dan met name het type witgrijs haar en geen make-up, maar wel gehesen in strakke jeans, kekke laarsjes en kleurige shawls. Want ze willen met hun kleding wel graag met hun dochters concurreren waardoor je het 'hinten Lyceum, vorne Museum' effect krijgt, zoals de Duitsers dat zo treffend omschrijven. En die vrouw staat dan voor je bij de kassa van Albert Heijn. “Dat is dan 28 euro,” zegt de kassamedewerker m/v. Maar dat negeert ze. Want eerst moet de Vrouw van Zekere Leeftijd uitgebreid en op haar dooie gemak de boodschappen in de tas stoppen. Pas daarna komt de portemonnee tevoorschijn, en begint er een secuur ritueel waarbij het geld gepast bij elkaar wordt gezocht - om de een of andere reden pint de Vrouw van Zekere Leeftijd niet - maar dat lukt natuurlijk nooit. Pas nadat ze de bankbiljetten heeft overhandigd en het wisselgeld in ontvangst heeft genomen realiseert zij zich dat zij de koopzegels is vergeten. Dus moet er weer geld worden gezocht. Inmiddels is de rij achter haar tot aan het vriesvak gegroeid. Maar dat ziet ze niet. Waarom wordt er toch altijd beweerd dat vrouwen zo goed zijn in multitasken? Het is in elk geval een eigenschap die aan de kassa spontaan verdampt. Als de koopzegels zijn overhandigd, klopt vervolgens de kassabon niet. Want er is altijd wel iets in de bonus, waarvan ze de korting niet op de bon kan terugvinden. Het is dan natuurlijk altijd gewoon het verkeerde product dat de ze in haar kar heeft gelegd. Wie heeft er ooit een man dit allemaal zien doen?

Terug naar de Jonge Vrouwen. Sinds jaar en dag waren zijn zij een zeldzaamheid in onze Nederlandse sauna's. Waar jonge Duitse vrouwen nooit ook maar het minste probleem mee hebben gehad, was voor hun Nederlandse seksegenoten een no-go area. Totdat iemand in het saunawezen op het lumineuze idee kwam om een sauna geen sauna, maar een wellnesscenter te noemen. En zie, bij bosjes drommen ze nu naar binnen. Dat kan voor mannen weliswaar een verrijking van het saunalandschap zijn, mits aan de juiste voorwaarden wordt voldaan, maar zij zijn een regelrechte ramp als ze bij de receptie voor je staan. Dan maakt hetzelfde autistische gedrag dat ik eerder omschreef zich van hen meester. De vriendinnen, zussen, collega's of wat hun onderlinge relatie ook mag zijn, gaan altijd om de een of andere reden op een gezamenlijke rekening naar binnen. Bij het afrekenen gaat het dan helemaal fout. De rekening moet worden gesplitst. Die wordt uitgebreid bestudeerd. Ze snappen het niet. Het is niet duidelijk. Dit klopt niet. Oh, het klopt wel. Voor alle Jonge Vrouwen in het gezelschap hetzelfde scenario. Onderwijl vult de gehele receptieruimte zich met andere vertrekkende gasten die ook willen betalen, of met nieuwe bezoekers die graag naar binnen willen. Maar dat zien ze niet. Ze zien alleen die onbegrijpelijke rekening.

Maar het kan nog erger. Onlangs waren mijn jonge neef en ik getuige van de overtreffende trap van de egocentrische vrouwelijke kassa-attitude. Niet bij het afrekenen, maar al bij binnenkomst. Twee Jonge Vrouwen hadden een of ander arrangement geboekt. Met esoterische massages en chocolade- en rozenblaadjesbehandelingen ongetwijfeld. Een man gaat naar binnen, trekt zijn kleren uit en gaat zitten zweten. Punt uit. Maar zo eenvoudig is dat niet voor de Jonge Vrouwen. Het is een lifestyle ervaring waarvan ze bij de receptie uitgebreid moeten weten hoe alles in z'n werk gaat. Deze sauna, excuus wellnesscentrum, organiseert zelfs rondleidingen voor de Jonge Vrouwen, maar dan moet je natuurlijk eerst wel binnen zijn. De receptieruimte liep vol. Het demonstratieve gezucht van mijn neef hoorden ze niet, het draaien van z'n ogen zagen ze niet. Als vader van drie jonge kinderen is hij daar zeer bedreven in, maar de Jonge Vrouwen zijn spontaan audiovisueel gehandicapt voor alles wat er achter hen gebeurt. Uiteindelijk leken ze voldoende geïnformeerd en kochten ze nog twee flesjes water, de standaard accessoire van dit type vrouw. Maar nadat ze tot opluchting van de schare wachtenden eindelijk klaar leken te zijn, draaiden ze zich met de flesjes in de hand toch nog weer om. "Wat voor gebak kunnen we eigenlijk kiezen bij de koffie, want dat zit toch in het arrangement?” De andere bezoekers wachtten met spanning het antwoord van de receptioniste af. Dat was vriendelijk, maar afgemeten en haar irritatie werd professioneel verhuld. “Dat kun je echt beter gewoon in het restaurant vragen.” Waar hebben we deze gesel toch aan verdiend?

Wednesday, July 29, 2015

Retro Man

The Opel hostess at the recent Amsterdam Auto Show was overly enthusiast. She was young, dressed like you expect a hostess is dressed and regarded me as a possible Opel client. While all I was doing was admiring the colour scheme of the small Adam hipster, a 1970s combo of beige and brown. 'Do you like the car, sir?' she asked. 'I love the color,' I answered in true honesty. Her reply hit me like a bullet. 'Yes, a bit like your style, retro.' 

The writing is on the wall. There's no denying. We can tell ourselves we still look good for our age, but other people tell us the truth. Grin and bare it. It would have been a fun story to tell on parties, if not just a few weeks later a similar situation confronted me.

Thursday, June 4, 2015

Windturbines en domme toeristen


 De afgelopen Pinksterdagen bracht ik door in Bad Bentheim, Duitsland. Gelukkig op tijd kamers gereserveerd, want het hele dorp zat vrijwel vol. Nu is dat vreemd, tenminste in de ogen van het Katwijkse college en haar volgzame en napratende raadsleden, die gelukkig voor het college vergeten zijn wat het concept van dualisme in de politiek inhoudt. Want het wemelt rond Bad Bentheim van de windturbines. Op de foto slechts vijf van de circa 100 windturbines die je zo rondom het symapthieke plaatsje ziet staan.


Het moeten dus allemaal wel domme toeristen zijn, mijzelf inbegrepen, die niet begrijpen dat je daar niets te zoeken hebt als je oergevoel van het vrije uitzicht je lief is. Britse vakantievierders hebben ze ook niet allemaal op een rijtje. Voor de kust van de Engelse badplaats Sheringham ligt een hekwerkwindmolenpark, dat te vergelijken is met wat hier voor de Katwijkse kust zal verrijzen. Iets lagere turbines, maar wel nog dichter bij de kust. Allemaal domme toeristen daar in de hotelletjes en de vele caravanparken. Ze begrijpen ook helemaal niet dat hun vakantiebeleving volkomen is bedorven.

Inmiddels kunnen ook de voorstanders van de kabinetsplannen online een petitie ondertekenen via petities24.com/windmolens_op_zee. Zij worden echter nog door de tegenstanders overschreeuwd. In De Katwijksche Post van vorige week lezen we dat er in de bijna aan hysterie grenzende hetze tegen de komst van windturbines zelfs een heuse actiegroep van start is gegaan.

Sunday, February 15, 2015

1944 - Finland... Saunaland!


Finland... Saunaland! A claim nobody can deny. But bizarre when it is the title of book, that was published in 1944 in The Netherlands. That leaves you with questions. And they will never be answered. So, I just had to buy this little book. Not only because I am a convinced advocate of the Finnish style sauna, but maybe more so since this is such a peculiar book on a very un-Dutch topic in that era. 

Author Sjoerd Brandsma was a Dutch journalist who spent a number of years in Finland. It was there where he got acquainted with this country's landmark culture and learned about the physical and mental benefits of sweating it all out at 90 degrees. The professor he asked to write the foreword was a bit skeptical about the possibilities of how sauna would conquer the Low Countries, but I suppose the author could not be picky here.

Wednesday, January 21, 2015

Franklin Delano Roosevelt's spa

 The Little White House, F.D. Roosevelt's summer cottage.

'You'd think I'd be used to this climate. It's hotter where I come from, but this is far worse,' the Indian owner of the motel in Warm Springs, Georgia, said to me. Georgia mid summer can be an oven, and a high humidity one at that. Better to be avoided in July, but this tourist did not know that. With one day to kill before a United flight would take me back from Atlanta to Amsterdam, I settled on visiting Franklin Delano Roosevelt's spa, which gives Warm Springs its claim to fame since the 1930s.

When I pulled up at the parking lot of the Warm Springs Historic District, where you can find F.D. Roosevelt's summer retreat, the Little White House and the therapeutic springs, there was only one other vehicle. That did not surprise me, since it was still rather early, just 30 minutes after the Georgia State Park Service maintained District opened its gates, and already very warm.

Saturday, January 10, 2015

Erge mensen



Eva Jinek heeft een nieuw programma op tv. Hoera. Het zal mij een worst zijn. Mevrouw Jinek is net zo interessant als een koelkast. Maar er zullen ongetwijfeld weer horden cultureel tekortgeschotenen zijn die over het programma moeten bloggen en twitteren. Televisie als opium van het volk. Het moet maar eens afgelopen zijn. Daarom presenteer ik u een niet uitputtende lijst met mensen die absoluut niet meer kunnen in 2015.

Deze mensen wil ik in 2015 niet meer zien en er ook niet meer over horen: Jeroen Pauw, Matthijs van Nieuwkerk, Carice van Houten, Sylvia Witteman, Twan Huys, Yvonne Jaspers, Alexander Klöpping, Chris Zeegers, de meeste cabaretiers, Ali B, Nico Dijkshoorn, Marco Borsato, Prem Radhakishun, Freek Vonk, Johny de Mol, Joost Zwagerman, de meeste singer/songwriters, maar Blaudzun in het bijzonder.