Wednesday, January 21, 2015

Franklin Delano Roosevelt's spa

'You'd think I'd be used to this climate. It's hotter where I come from, but this is far worse,' the Indian owner of the motel in Warm Springs, Georgia, said to me. Georgia mid summer can be an oven, and a high humidity one at that. Better to be avoided in July, but this tourist did not know that. With one day to kill before a United flight would take me back from Atlanta to Amsterdam, I settled on visiting Franklin Delano Roosevelt's spa, which gives Warm Springs its claim to fame since the 1930s.

The Little White House, F.D. Roosevelt's summer cottage.

When I pulled up at the parking lot of the Warm Springs Historic District, where you can find F.D. Roosevelt's summer retreat, the Little White House and the therapeutic springs, there was only one other vehicle. That did not surprise me, since it was still rather early, just 30 minutes after the Georgia State Park Service maintained District opened its gates, and already very warm. Not the kind of weather to see tourists wandering around, except this Dutchman of course. When I walked in to the front desk to buy my ticket, I just saw the park warden hiding a large sandwich under the desk. “I saw that”, I said to her, and she burst into a warm laughter. She was just like I came to know the Georgians the past few weeks. They are maybe the friendliest people on America’s East Coast. We started to talk, and I soon learned that she was not from Georgia at all, but moved over there from New York state. 'I wanted to get away from the rat race, from the heavy traffic in New York. So, when I had the change to get this job, I decided to go for it and move to Georgia. I have not regretted it one minute. People are so warm and friendly over here, so different from New York. I will never go back.”
 The empty pools.

The spa, where Roosevelt felt relief for his paralysis caused by polio, was not that very interesting to be honest. It was a shame that the pools were empty, maybe it was because of maintenance, I am not sure about that. But a spa with empty pools just lacks some appeal. And too bad that you are not allowed to use the pools anyway. They are reserved for the patients of the Roosevelt Warm Springs Institute for Rehabilitation. But the legacy of Franklin Delano Roosevelt is displayed in detail in the various buildings on the site, including his charming summer home. One of the most curious items is his 1938 Ford Phaeton, a car that was specially designed for the president with hand controls, and he actually used it to drive around the compound.

Roosevelt's 1938 Ford Phaeton. This photo of Warm Springs is courtesy of TripAdvisor

I left the Roosevelt’s Little White House State Historic Site, as the full name of the president's summer house is, to find my travel companion who was train spotting nearby. It was a good epilogue to a trip that brought me to the Fontana Resort in North Carolina, The Great Smokies National Park and ultimately, in a warm muggy climate, to Savannah, and during which I would get to know the people of Georgia. And that park warden from New York was maybe the best proof how welcoming the Georgians are.

More information on the US National Park Service website.

Monday, January 12, 2015

Charlie Katwijk en de Grosse Lüge

Katwijk had z'n eigen Parijsmomentje. Het was een wat ongemakkelijk beeld, Netanyahu, Abbas, Erdogan, Lavrov en nog een paar van die bedenkelijke figuren die zich gearmd sterk maakten voor het vrije woord in de Franse hoofdstad. En toen was daar op Twitter en Facebook het fotootje als bewijs dat ook Katwijk Charlie heet. Met Wienen en een afvaardiging van CDA. Een stuitend tafereeltje op lokaal niveau.


Van de Katwijkse burgervader is het bekend dat hij niet zo goed tegen kritiek kan. De burgemeester, van wie de uiterste houdbaarheidsdatum al lang is overschreden, wilde schrijvers van kritische ingezonden brieven in de lokale pers nogal eens kapittelen, thuis opbellen of tijdens de pauze van een raadsvergadering op de publieke tribune ter verantwoording roepen. Maar nu was hij Charlie. En CDA Katwijk, ach, na ze maandenlang via Twitter en Facebook te hebben gewezen op de dramatische gevolgen van de bezuinigen op de huishoudelijke hulp voor ouderen, en zonder dat daar letterlijk ook maar één keer op werd gereageerd, word ik op Facebook door de lokale christenen geblokkeerd. Twitter zal wel spoedig volgen. CDA maakt zich sterk voor de vrijheid van meningsuiting, zolang dat maar geen kritiek op het eigen functioneren is.

Maar wat mag je verwachten van een lokale partij die zich de techniek van de Grosse Lüge in haar propaganda ijverig eigen heeft gemaakt? Dat is nogal een uitspraak, maar als je ziet hoe CDA Katwijk consequent leugenachtige argumenten gebruikt in haar zinloze verzet tegen windmolens op zee binnen zichtafstand, dan kan je toch niet anders concluderen. Het oergevoel van het vrije uitzicht, en zo. Ervaringen in binnen- en buitenland laten zien dat windmolens geen enkel effect hebben op het toerisme, maar CDA Katwijk blijft hardnekkig het tegendeel beweren, gebaseerd op hypothetische toekomstverwachtingen. Verwachtingen hebben daar nu eenmaal prioriteit boven bewezen ervaringen. Je moet maar durven.

Nou, ze durven daar wel meer. Want de kaalslag bij huishoudelijke hulp voor ouderen stemt het CDA blij. Eindelijk zijn ze ervan af, zo lijkt het. Lees mee op Twitter: “Wij bekijken het positief: keukentafelgesprek over huishoudelijk hulp blijft mogelijk!” De kaalslag in de hulp aan ouderen om partijpropagandistische redenen positief omdraaien. Welke intellectueel en empathisch gehandicapte durft zoiets te twitteren? Want niet alleen van staatssecretaris Van Rijn en de Kamer inclusief de CDA fractie daar, maar ook van de rechter mag de hulp niet worden stopgezet zonder gesprek. En het initiatief daarvoor moet van de gemeente zelf komen. Het zogenaamde “interview” in het Leidsch Dagblad met een CDA-raadslid, waar de christentweet aan refereert, maakt daarbij pijnlijk duidelijk dat ook deze krant geen zin had in welke kritische vraag dan ook. Terwijl je er toch wel een paar kunt bedenken. Zo kort het Rijk het budget voor huishoudelijk hulp met 40 procent. Maar wat gebeurt er in Katwijk dan met de 60 procent die resteert? En driekwart van de gemeenten maakt wel extra budget vrij voor huishoudelijke hulp. Waarom kan Katwijk dit dan niet? Maar goed, deze scherpe vragen stelt de krant niet. Want die had het veel te druk met pal staan voor het vrije woord. Want ook het Leidsch Dagblad wilde even Charlie zijn.

Saturday, January 10, 2015

Erge mensen


Eva Jinek heeft een nieuw programma op tv. Hoera. Het zal mij een worst zijn. Mevrouw Jinek is net zo interessant als een koelkast. Maar er zullen ongetwijfeld weer horden cultureel tekortgeschotenen zijn die over het programma moeten bloggen en twitteren. Televisie als opium van het volk. Het moet maar eens afgelopen zijn. Daarom presenteer ik u een niet uitputtende lijst met mensen die absoluut niet meer kunnen in 2015.

Deze mensen wil ik in 2015 niet meer zien en er ook niet meer over horen: Jeroen Pauw, Matthijs van Nieuwkerk, Carice van Houten, Sylvia Witteman, Twan Huys, Yvonne Jaspers, Alexander Klöpping, Chris Zeegers, de meeste cabaretiers, Ali B, Nico Dijkshoorn, Marco Borsato, Prem Radhakishun, Freek Vonk, Johny de Mol, Joost Zwagerman, de meeste singer/songwriters, maar Blaudzun in het bijzonder.

Maar er zijn ook 'gewone' mensen die als verhypte vleesgeworden statussymbolen door onze samenleving heen wandelen: mensen die 'kids' of 'kindjes' zeggen, met een bakfiets voor de kinderen, hbo'ers communicatie, Nespresso drinkers, Volkskrant Magazine lezers, mensen die altijd zeggen dat ze iets in de VK lazen, die Volvo rijden omdat ze denken dat het bij hun lifestyle past en niet omdat het een goede auto is, Senseo drinkers, vrouwen met leggings, mensen die hun zonnebril in hun haar dragen – het zijn zo maar een paar voorbeelden. Kortom: de pretentieuzen en de conformisten.

Maar mensen waar we meer nodig van hebben zijn Antoine Bodar, Freek de Jonge, Dolf Jansen, Astrid Joosten, Kees Driehuis, Joost Prinsen, Clairy Polak, Maarten van Rossum, Dennis Storm, Diederik Jekel, Ionica Smeets, Ruben Nicolai. Zou de tv een niet veel aangenamere plek worden? Maar voor die 'gewone' mensen, daar heb ik nog geen alternatief voor. Tenzij het mensen zouden zijn die gewoon zichzelf blijven. Zonder te willen aanhaken bij een bepaalde sociale groep, omdat ze menen daar hun maatschappelijke status aan te moeten ontlenen. Dat is echter zoeken naar een speld in een hooiberg.

Wednesday, December 3, 2014

Eert uw vader en moeder, maar niet in Katwijk


Weet u het nog, een jaar geleden? Lokale politici van diverse pluimage wisten niet in welke bochten ze zich moesten wringen om de hielen van de kiezers te likken. Kerststerren, taarten, goede gesprekken en tentjes in drukke winkelstraten vlogen ons om de oren. We zijn een jaar later. Ik heb respect voor een aantal van onze vertegenwoordigers, laat dat duidelijk zijn. Dat zijn mensen die zelfstandig intelligente analyses en oplossingen aandragen. Maar voor het merendeel van onze amateurpolitici lijkt het toch weer gewoon om het pluche en de maandelijkse zilverlingen te draaien. 'Volksvertegenwoordigers' die in de praktijk vooral de vertegenwoordigers van het college en belangengroepen zijn.
Waarom ik dit aankaart? Katwijk stopt keihard met de huishoudelijke zorg voor ouderen. In het kader van de 'participatiesamenleving' zouden er keukentafelgesprekken komen, maar zelfs dat kan er in onze gemeente niet van af. Dat is op zich al in strijd met de wet (zie Binnenlands Bestuur), maar daar laat onze gemeente zich niet door weerhouden. De brief van de gemeente was ook niet echt helder, als je bedenkt dat je hier communiceert met mensen die 80 of 90 jaar oud zijn. Maar, zo laat Katwijk trots weten, iedereen houdt het recht op huishoudelijke zorg, mits je dat zelf regelt en betaalt. Zo heeft ook iedereen recht op een Ferrari, als je die zelf betaalt. Kortom, een sigaar uit eigen doos.

Natuurlijk, het Rijk heeft de verantwoordelijkheid voor de zorg bij de gemeenten neergelegd, en het budget daarvoor drastisch gekort. Gemeenten mogen dat echter wel uit eigen zak aanvullen. De website van Binnenlands Bestuur laat zien, dat driekwart van de gemeenten de huishoudelijke zorg wel als een sociale taak ziet en deze op de een of andere manier continueert. Slechts 25% van de gemeenten stopt daar radicaal mee. Zoals Katwijk, dat nota bene wordt geleid door een louter uit christelijke partijen bestaand college. 'Eert uw vader en uw moeder' is ondergeschikt aan een hedonistische fixatie op miljoenen kostende prestigeprojecten. Met andere woorden: wel handen vol met geld voor een nieuw zwembad en een nieuwe bibliotheek en allerlei plannen om de middenstand in het centrumgebied te steunen. Dat krijg je wanneer de lobby's van bibliotheek en Zeezijde een plek in de lokale politiek hebben weten te bemachtigen. En de fietsfanatici in raad en college doen zichzelf daarbij nog eens een mountainbike-parcours cadeau.

Ach, straks roept er wel weer iemand dat er een vangnet is voor iedereen die de hulp echt niet zelf kan betalen. Maar dat neemt niet weg dat het christelijke Katwijk zich heeft geschaard bij de minderheid van gemeenten die het onbarmhartigst snijdt in de zorg. Een meerderheid van de raad kijkt liever de andere kant uit, en wast als Pilatus de handen in onschuld. 

Tuesday, September 16, 2014

Man with a limited range


I had it all envisioned. Later, in a distant future, when arthritis and asthma would prevent me from any active vacations, I would book myself a hotelroom on the bank of some Swiss or Italian lake. I would sit in the garden, overlooking the lake and the mountains, read a book, and drinks would be brought to me in my deck chair. When it would rain, I'd sit in the spacious lobby, and have interesting talks with people far more interesting than me. Every now and then I'd stroll along the waterfront to the center of town to look at the shops and have coffee at a cafe. No organized trips for me, but just the soothing relaxation of quiet days in in a lovely scenery.

Then it is 2014. And I am suddenly confronted with situation where my days and life are cut in half. No activity, no walks, not the usual 24 hours days divided in 8 hours of sleep and 16 hours of whatever else, but predominantly making a living. Only working for a few hours every day. Not being able to drive more than 1.5 or 2 hours at the most. Hardly any social life during evenings. Can't bare fast and loud speaking voices, can't cope with fast moving objects or images. My range is limited. I feel like driving an electric vehicle, not knowing if you have enough juice to reach your destination, if you can recharge and how long that will take you. In short, post concussion syndrome (PCS), a mild form of traumatic brain injury (TBI), all a result of a silly collision with a door post last April. I do not want to dramatize things here. There are people who suffer far more from TBI. But it more or less turned my working and social life upside down. Good days and bad days follow each other and there's just little noticeable progress the past few months.

Now, what do you do with a vacation? Basicly, it should do me good. But there's a problem, usually associated with elderly people. The trip. Travel is a challenge, even for me now, the fine young man I am. No matter by car, train or plane – it would be too tiring. The only reasonable option would be a short trip by car to a destination not too far away from home. Mind you, just as a second driver of course. So, off to the German Sauerland mountain region it was, if only for five days. A 4.5 hour trip, provided traffic would not show its ugly face. And luckily, it didn’t. Still, before setting off, it felt to me that I was about to leave for a flight to Bali, but I had to get over it.

The choice for the Sauerland Mountains was actually quite rational, apart for the relatively short distance. The village of Willingen, 3,000 people living there and 30,000 hotel beds, does have a lot to offer. But most important to me in my present situation, there are a couple of nice pools and spas in the area, a recipe for perfect relaxation. Don't get me wrong, I'm not in a walking aid condition, but mountain hikes are just not my cup of tea right now. Nor do I see myself racing down the Ettelsberg on a rented ATB with rented gear to match, like so many men seem to be doing there, usually accompanied by their sons. Just too bad that there were no so called 'sole baths' – pools with salt water – since those are just the best amenities when you reach a certain age and if you just want to float around. However, a detour on the return trip with a stay over in Bad Bentheim solved that issue.

For me, right now, there's nothing better to give myself an energy boost than a visit to a spa. Here at home as well, and luckily people close around me give me company. You know, the post concussion brain can not deal with a lot of impulses. It performs best with a clear and empty mind. Sitting in a warm environment, floating in warm water, listening to the stories your company tells, drink a coffee, sip a Trappist beer, have lunch. Just that lovely nothingness, only the present, no past, no future. Total blankness.

Monday, June 30, 2014

Mid century Kodachrome abundance

Kodachrome
They give us those nice bright colors
They give us the greens of summers
Makes you think all the world's
a sunny day
I got a Nikon camera
I love to take a photograph
So mama don't take my Kodachrome away

The 1960s were colorful. Paul Simon's tribute lines to Kodachrome film could very well apply to daily life in the decade that was the first one for me to remember. The 1950s were no doubt just as rich with colors, but that's before my time.

Colors everywhere. I remember a red Formica kitchen table, with a yellow second level and bright cheerful stools around it. When I close my eyes, I still see the plastic ribbons in the garden door opening, to keep flies and bugs out on the warm days of the endless summers, slowly waving in the wind in all the colors of the rainbow. The Luxaflex was lowered with its grey, yellow and red louvres. A green couch and red brick wallpaper. Actually, wherever you looked, colors in abundance. Life was good. Life was colorful. Lemonade glasses, kitchenware, Tupperware, nothing was black or white. Unless you were a follower of the mid 1960s op art fashion of course. It even expended to our soda pops, unnatural acid colors that had to make us believe they were all treating us with their own individual flavor. But when you closed your eyes, it was difficult to tell what you were drinking. I still remember their names: Riedel, Raak, Exota and 3es. Cars did not escape the color frenzy either. My father had two toned cars twice, one black, admittedly, but over bright yellow, the other blue with a white roof. But it was inevitable, it all had to come to an end. The Vietnam war, the 1968 protests, the Soviet occupation of Czechoslovakia, the omnious predictions of the Club of Rome, life was not as cheerful after all.

The 1973 Volkswagen 1303 was available in a kaleidoscope of bright colors.

But colors did not surrender without one final eruption.
The colormania had its final moments of glory in the early 1970s. Just think of the cars we saw then, all in bright overdone colors that can only be written with an exclamation mark. Yellow! Orange! Red! Bright blue! Brown! Green! The walls in our bedrooms: orange, green and brown! Colors in their supernova stage. And then we entered the era of pastels and beige, culminating in our chique but boring obsession with grey, black and blue.

Color is one of the defining aspects of the mid century design. Mid century style architecture is hot these days. There's a growing community of people collecting mid century furniture, home decorations and kitchenware. The Etsy website is their marketplace, and I admit, it is fun to look around there. Recently, I had my share of a colorful mid century purchase too. A set of three lemonade glasses with blue, pink and mint green prints, just like I remember them from my childhood. A trip down lifestyle Memory Lane. No Etsy needed here. Just € 1,79 for a set of three at the liquor store. It made me happy.

Friday, May 2, 2014

Wham!

(Nederlandse versie hier)
It has been a month this week. I was so clever to walk into a doorpost with my head looking down. The result was a rather serious concussion. So, one moment you walk, the next you are down on the floor. If only I didn't live by my principles. It's my conviction that we can all contribute to a better world that knocked me down. I don't want to use in my sitiuation unnecessary appliances like dishwashers and laundry dryers for environmental reasons. And exactly came back to like a boomerang, right on my head.

The laundry was hanging to dry on a door. I bowed my head to walk under it. Keeping a straight line is essential then, so why I decided to abandon that rational knowledge, I don't know. Perhaps it was the bath towel, leaving only room for an experiences limbo dancer? Anyway, I somehow stepped aside and crashed with my skull against the sharp edge of the door post. Not good, so much was instantly clear to me. My first concussion.

Luckily, I have very little experiences with personal accidents. An achilles tendon rupture is the worst I have ever experienced, when the office sprinting to the bath room no less. And in my student days I sprained my ankle so seriously at the tennis court, that my Dad had to borrow a stationwagon to get me and my bicycle home. That's about it.

Let me first make myself clear, that there are people with far more serious conditions, and by no means am I comparing myself to them. Now, a concussion is a very odd phenomenon. You don't feel ill, but you can't do anything. You get up, take a shower, get dressed, make your bed, and you are exhausted. You walk, but maybe only at one third of your usual pace. You can sleep the entire day. You can read a page, but that's about it. And don't even talk about scrolling photos on your laptop, please look the other way. Problems concentrating of a magnitude you never could have imagined. Typing this blog is a challenge. Two people talking loud? You'd think about doing them something, but then you realize you are already a victim yourself. What's more, people don't see your problem. Oh, he bumped his head or so, nothing serious. When I got down with the flu earlier this year, everyone was wishing me well. And now? Only a few friends informed about my situation. Maybe I should draw my face in an agonizing grimace to make my situation clear?

What did this all mean? Well, not being able to work at all for there weeks, for starters. And that's a tough job for someone who is self employed. Meanwhile, I am at the office for a few hours daily, but oh my, being just a little too active means the man with hammer is waiting for you the next day. This will take from six weeks to two months, my doctor told me reassuringly. That corresponds what people who had a concussion too tell me. Except my niece of course. Bumps with her head into the door, more or less like me, suffers a serious concussion, and four days later she's up and running with no problems at all.

So, you know someone around you dealing with the aftermaths of a concussion too? You can’t see anything. But be gentle with him or her. Because it's all just not easy.