Sunday, April 10, 2016

Een vrouwonvriendelijk verhaal

 

“Het spijt me van het lawaai. Maar ik denk dat ze wel gauw weer naar huis gaan,” aldus de eigenaresse van een tot theehuis omgebouwde boerderij ergens in Midden Delfland. Niet dat ik ook maar ergens over had geklaagd, maar ze had er zelf kennelijk ook genoeg van. Zij doelde op een groep van acht tot tien jonge vrouwen, die zich tegoed deden aan de grootste gruwel die de horeca de afgelopen jaren heeft voortgebracht: de high tea.

Er bestaat een nieuw soort Jonge Vrouwen. De High Tea-ers. Wie niets meer kan bedenken, gaat aan de high tea. Want zo stond dat in de Viva, in print of online. Zet een groep jonge vrouwelijke twintigers bij elkaar die tegenwoordig nog maar amper de 'r' kunnen uitspreken, geef ze thee met scones en het eind is zoek. Een nieuw menselijk ras is ontstaan, een gestileerde versie van de lallende jonge mannen in een bar. Jonge vrouwen tussen de 20 en 30 jaar nemen het publieke domein over. Ze hebben geen begrip voor de mensen om hen heen, want die bestaan gewoon niet. Vooral niet wanneer ze in een groep verkeren. Ze lijden dan aan een spontane autistische aanval. Ze zijn luidruchtig. Ze drinken muntthee of latte macchiato, de eigentijdse vrouwendrankjes bij uitstek. Ze lachen keihard. Ze praten allemaal tegelijk. Ze hebben het over collega's en werk of over hun vrienden waar ze nu een middag van zijn verlost. Dat er ook nog anderen zijn die in alle rust van hun lunch willen genieten, gaat er bij hen niet in. De rokers zijn de horeca uitgegaan, de high tea-ers kwamen erin.